Bila rindu...

Assalamualaikum..
Apa khabar semua? Harap baik² shj lah korang semua yer..
Hari ni, sy nk kongsi pengalaman memiliki satu perasaan. Perasaan rindu.
Pengalaman sy apabila memiliki rindu pada IBU tercinta. Semenjak berhijrah ke Kuala Lumpur dan tinggal bersama kakak, kelopak²
Rindu semakin mekar rasanya pada ibu. Hm, biasalah tak pernah berjauhan. Berbeza dengan adik-beradik yg lain. Tinggal di asrama dan sudah familiar dgn keadaan 'tanpa ibu disisi'. So, mcm biasa lah. Dah rindu sy call la mama nak bertanya khabar. Imagine lah semasa berbual dengan ibu, mendengar shj suara lunaknya membuatkan air mata sy jatuh berjujuran mcm "shower". Terfikir macam mana nk hilangkan rindu ni. Sy terfikir, mungkin dengan meluahkan kerinduan boleh melegakan sedikit.Hahaha,,, guess what? Bila sy ucap "mama, achik rindu mama..", semakin laju pulak air mata keluar. Yg funny tu bila dah menangis tapi still lagi nak cover tak nak si ibu tahu.
Hmmm... Tak sabar rasanya menunggu bulan terakhir berkhidmat di maxis hartamas sebelum sambung belajar nanti.
Boleh la balik ke pangkuan ibu tercinta... Hehehe..
The moral of the story is....
Bila kita rindu akan seseorang, yakin lah bahawa mereka juga rindu dan rindu sangat pada kita. Tak cukup dengan itu, mendoakan orang² yang kita rindu pun penting sebagai penghargaan kepada mereka kerana telah menjadi seseorang yang penting untuk dirindui.
Rindu adalah anugerah Allah yang sangat bernilai. Kehadiran rindu membuat kita sentiasa ingat dan bersyukur dengan kehadiran orang² disekeliling kita.
My last word, hopefully those important persons I missed, will reply it with prayers dan remembers. Babai n peace no war 😘

Think positive. Every little things comes with hikmah.

Assalamualaikum..
Rasanya macam terlahir semula ke dunia sesudah tamat zaman persekolahan. Teringat pulak saat² keperitan dan kepenatan untuk dapatkan ilmu dan pengalaman. Balik lewat, beg berat, homework berlambak..Walaupun pahitnya tak terkata. Tapi itu lah yang menjadikan saya sebenar-benar manusia sekarang.
Kalau dulu, dapat sikit ujian tu rasa macam dah terima sebesar-besar ujian dalam dunia ni. Hahaha padahal tu semua hanyalah secebis ujian yang takde apa² makna bagi orang² yang pernah mengalami ujian yg lebih berat.
Mentaliti dan persepsi kita yang membentuk tindakan dan perlakuan. Kira macam 'kapten' kepada fizikal dan emosi kita.
Sebab tu lah, berfikiran positif tu lebih penting sebelum membentuk tindakan yang positif.
From my opinion,orang yang mampu mengawal emosi 1000 kali lebih baik daripada orang yang bertindak mengikut kata hati.
So, the point is just think positive no matter how hard the things comes to you. Cause every persons that comes in your life, gives at least one hikmah that makes you realize one day.
Hope gives you something. Goodnight 😌